7. Türkiye İnsan Hakları Hareketi Konferansı, 03-05 Aralık 2004, Bursa
	25 Ekim 2005 UGS dersi (güncelleştirildi)

AB’NİN DÜNYA SİSTEMİ İÇİNDEKİ YERİ/ROLÜ
VE TÜRKİYE

Baskın Oran

TC_AB İLİŞKİLERİNDE 4 EVRE:

1) 50’lerin sonları-70’lerin başları (+):
- Yeni kurulmuş AET, EFTA’yla rekabet halinde
- Aşırı istihdam, Türk işçilerine ihtiyaç
- Soğuk Savaş

2) 70’lerin ortaları-2003: (-)
- Türk işçilerine tepki
- 1971 ve 1980 darbelerine tepki
- işsizliğin başlaması
- 9/11’den korku

3) Mayıs 2003-2004 sonu: (+)
- Verheugen, Berlusconi, de Villepin…

4) 2004’ün sonu-2005: (-)
- AB artık bir elit projesi değil
- Türkiye reformları bıraktı.

Ara Sonuç: 
-	Jeostrateji çok önemli,
-	Fakat ABD’nin aksine AB ahlaki standartlara sahip. İlişkilerin turnesol kağıdı İnsan Hakları olacak.

TÜRKİYE’NİN AB’YE İLGİSİNİN NEDENİ

1) İç Politika: 1836’den beri hiçbir demokratikleşme süreci Batı’nın doğrudan veya dolaylı etkisi olmaksızın başlamadı ve yürümedi. 
(Aydınlar doğrudan doğruya Batı’nın ürünü)

Atatürk’ün Muasır Medeniyet projesi. (Her zaman batıya yürüdü)
(istisnasız bütün azgelişmiş ülke milliyetçilikleri Batıcıdır)

2) Ekonomik dış politika: Küreselleşme sonucu, bölgeselleşme başladı. Türkiye’nin ticaret yapacak grubu kalmıyor. 

3) Siyasal ve Stratejik dış politika: Bu coğrafyadaki devletler, bölgeye tek bir hegemonun hakim olmasını istemezler. Türkiye AB’ye yaklaştıkça ABD’den uzaklaşacak. Denge arıyor. 
AB’NİN TÜRKİYE’YE İLGİSİNİN NEDENİ
 
3 tane tarih var:

1) 11 Eylül 2001 (İslam’dan korktu)
2) 1   Mart  2003 (Truva Atı bitti)
3) 20 Mart 2003 (ABD’den korktu çünkü parçalanıyordu)
Mayıs 2004’e kadar pek yoktu. 

AB, bir Küreselleşme (K) sürecinin adı. (K’nin tanımı) 
AB de altyapısıyla (ua kapitalizm) ve üstyapısıyla (iman yerine akıl; demokrasi) etkiliyor.
 
Ama, ABD Emperyalizmi karşısında bir karşı-ağırlık oluşturuyor. Denge yaratmaya çalışıyor.
(Hegemon devlet, challenger kavramları)
(Stratejik Orta Boy Devlet ve kutsal kavramı: Denge. Batı vs. Doğu, Batı’nın hizipleri: Bizans, Osmanlı, Atatürk Türkiyesi, vd.)

11 Eylül ve arkasından Irak’ın işgalinden sonra birdenbire Türkiye’yi istemeye başladı. (Baba Diyalektik!)
(Çok önemli AB yetkililerinin sözlerinden örnekler)

Çünkü:

1) Askerî boyut oluşturmak zorunda (20 Mart 2003 Irak Saldırısından beri)
(Bu şart. Çünkü: a) Challenger olabilmek için; b) Daha da ötesi, bölünmemek için)
(Bunun için: a) ya ordu kuracak, yada b) kriz bölgelerine ulaşacak)

Burada, “Türk askeri AB’nin paralı askeri olacak” sözünü tartış. 

2) Demokrasi ile İslam’ın bağdaşır olduğunu kanıtlamak zorunda (9/11’den beri)

Bunların ikisi de Türkiye’yi almaktan geçiyor.

Buna elitler karar verdi. Allahtan, AB bir elit projesi (Bu açıdan, sermayenin doğasından gelen bir olgu olan küreselleşmeden farklı).
(Verheugen bu yüzden işkence yok, dedi)

Bu açıdan, Mart 2003’e (Irak saldırısı) girdiğimizde, 1950’ye (Kore Savaşı) girmiş olduk. 
O zaman demokrasi gelecek diye aydınlar destekliyorlardı, şimdi de aynı nedenle destekliyorlar.

Fakat sorun: 

1)	Doğu Avrupa’yı almak zorunda kaldı, parası kalmadı,
2)	İşsizlikten (Alm’da 5 milyon; çalışabilir nüfusun % 14’ü) ve Küreselleşmeden (Fr. ve Holl’da anayasa oylamaları) etkilenen halk kitleleri devreye girdi! 

AB’DEKİ TÜRKİYE KORKUSUNUN 
VE TÜRKİYE’DEKİ AB KORKUSUNUN 
NEDENLERİ

Avrupa Birliği:

1) AB, asimile edemediği Müslüman Türklerin kendi düzenini bozmasından korkuyor (Bu yüzden Türk okullarını artık istemiyor). 

2) Ekonomik sıkıntıya girmek istemiyor (ekmeğini paylaşmak) ve çarşaflıların artmasını istemiyor (daha çok, K.Afrikalılara tepki). Durum, D.Avrupa’nın mecburen alınmış olmasından kaynaklanıyor; hazmetme sorunu. Türkiye’ye birdenbire çarşaflı Afganlıların dolması söz konusu olsa?

3) “Azınlık hakları” dediği zaman Türkiye’den büyük tepki geliyor.

Türkiye:

1) Ulus-devletin eğitimini almış beyinler, egemenliği paylaşmaktan korkuyor. 

Oysa, ulusal egemenlik başka bir devletinkine eklenmeyecek. Bir kolektif kimliği oluşturacak ki, bunun veto sahibi bir üyesini Türkiye teşkil edecek. 
Yani, cut & paste yok! Copy to var! Aynen, Rousseau’nun Genel İradesi! 
Ayrıca, eko. durum böyleyken ne egemenliği?!

2) Bazı insanlar, “Cumhuriyetin değerleri”ni yitirmekten korkuyor. 

Oysa, C’in değerleri dedikleri, 1920’ler Avrupasının (o zamanki Muasır Medeniyet) monist değerleri: Başta da, tek dil ve tek kültür. Bunlar tek parti, tek ideoloji, tek lider vs. diye devam eder. Bugünün Muasır Medeniyeti artık B.Avrupa’nın plüralist değerleri. 

3) Kimi kişi ve gruplar kolaya alıştı, vurguna alıştı. Düzenin değişmesini yani çağdaş standartların gelmesini istemiyorlar: 

Artık askerî darbe olamayacak, Derin Devlet tasfiye edilecek, bankalar hortumlayamayacak, vb.

Halının altına süpürülen pisliklerin ortaya çıkmasından korkuyorlar.

4) “AB Emperyalisttir!” yeni çıktı.

5) Türkiye, alt kimliklerin güçlenmesi sonucu parçalanmaktan korkuyor. 

a) Komünizm bitti, Kemalist elitlere düşman lazım. 
Bu korku, Cumhuriyet’in monist 1920’lerdeki kuruluş ilkelerinin (tek lider, tek dil, tek parti, tek doktrin, vb.) plüralist 2000’lerde artık yetersiz kalması nedeniyle geliştirilmesi zorunluluğunu görmekten doğuyor.  

b) “Azınlık” deyince, gayrimüslimleri anlıyor.
GM= 1) İkinci sınıf vatandaş (Kürtler ve Aleviler bile istemiyor), 2) Bölücü unsur
Bunlar, Lozan’dan ve dolayısıyla Millet Sisteminden geliyor.

c) Türkiye çok büyük değişikliği çok hızlı yaşıyor, hem de y.devrimle.
TC 1920’lerde Feodal Devlet’ten Ulus-devlet’e geçmişti. Şimdi de Demokratik Devlet’e geçiyor. (Tablo-10)

Bu geçişi, 1920’lerde tepki verenlerin torunları destekliyor hatta yürütüyor. Bu da 1920’lerin büyük başarısı. (Tablo-9)

Diğer yandan, bu uluslararası kapitalizmin sonucu. Bu insanlar doğrudan ihracata başlayınca İsrail’e itiraz etmemeye başladılar. Müsiad artık böyle. Bütün bunlar, diyalektik şeyler; anlamak lazım. Uluslararası kapitalizmin bile iyi yönü var: Türkiye’deki İslamcıları dönüştürdü.

Alt kimlikler ile Devlet’in İkili İlişkisi: 

1) Alt kimliklerin hak sahibi yapılması demokrasiyi kuvvetlendirir. (İH Devleti) 
Bu da, dolaylı olarak devleti (gönüllü yurttaş) kuvvetlendirir (Hakkını Verdiğin Adamdan Korkma) (Tablo-2)

Devlet-Altkimlikler ilişkisi sıfır toplamlı bir oyun değildir. Hatta, devlet iki türlü kuvvetlenir:
a) İçte: Gönüllü Vatandaş devletini daha çok sever
b) Dışta: Dünyanın Kokarcası olmaktan kurtulur, prestiji artar. 

2) Ama Devletin Alt Kimlikleri bastırması demokrasiyi ortadan kaldırır (Artık Demokrasi=Alt kimliklere saygı) (Milli Güvenlik Devleti)

3) Nihayet, Alt kimliklerin fazla güçlü olması demokrasiyi zayıflatır (çünkü, devlet korkmaya başlar ve sertleşir). 

Birinciyi Türkiye anlamaya başladı.
İkinciyi ise, AB (içindeki Müslümanlar). 
Bu, onları yakınlaştıracak. AB’nin korkusu sayesinde Türkiye’nin korkusu azalacak. Türkiye’deki AB düşmanlarının etkisi ile AB’deki Türkiye düşmanlarının etkisi azalacak. 17 Aralık biraz erken geldi...

(Aslında, bu açıdan, Fransız Devrimi öncesinden farklı bir durum yok. 
1) Bireyin Özgürlüğü’nün yerini bugün Alt Kimliklerin Kültürel Hakları aldı. 
2) Toplum (devlet) kurma mecburiyetinin yerini de Devleti Sürdürmek zorunluluğu aldı).

TARTIŞMALAR:

Yavuz Önen:

ABD niye Türkiye’nin Ab’ye girmesini istiyor?

(B.Oran: Truva Atı olarak biliyor, Tr. 240 milyar dolar borçlu, kabız AB’den çekinmiyor, aranın açılmasına izin verilmeyeceği konusunda kendilerine Neoconlar ve Bush çok güveniyorlar)

Kriz bölgesi tanımı nedir?

(B.Oran: jeostrateji, petrol)

Ömer Laçiner:

Asya faktörü ve özellikle Çin var. Satranca dünya açısından bakmalı. Diyasporasından da kuvvet alıyor. Emperyal güç geleneği de var.

(B.Oran: immediate faktör değil, ama zaman içinde doğru, fakat çok çelmelenebilir,
Türkiye’nin tarihsel yönelimi B.Avrupa, değiştirmesi zor,
Türkiye AB kampına girmezse veya oradan ayrılırsa kiminle ticaret yapacak?
İmparatorluk, tanımı gereği gevşektir ve dağılmaya eğilimlidir. Zaten bu yüzden Batı Türkistan’ı ABD hiç boş bırakmıyor. )

Ömer Madra:

1945’te ABD dünya nüfusunun yüzde 4’ü iken dünya kaynaklarının yüzde 50’sini kullanıyordu. Bugün yüzde 25’ini kullanıyor ve aranın kapatılmasına razı değil. 

Ahmet Çakmak:

AB savunma harcamalarını bu yıl muazzam artırdı.

Özgür Tonus: (Anadolu Üniversitesi; bildiri verdi)

Anayasa hazırlıklarında sorular:

Birliğin geleceği ne olacak, nasıl yöneteceğiz
Standartlar her ülkede geçerli olacak mı,
Birlik Vatandaşlığı kavramını nasıl yerleştirebiliriz
İngiltere fazla ortak olmak istemiyor. 
İspanya Polonya gibi ülkeler karar alma konusunda endişe taşıyorlar. 
A vrupa Birliği Başkanlığı endişelendiriyor
Hıristiyan kültürünün egemen olup olmadığı 

Metinde neler var:

AB doğmuş oluyor

Amaçlar-iç: eşitlik, haklar, vs.
İlginç: sosyalistlerin bastırmasıyla sosyal piyasa ekonomisi.

Amaçlar-dış: beylik laflar var. Ua hukuka saygı, vb. 

Temel özgürlükler: serbest dolaşım (kişiler, mallar, sermaye)
Birlik yönetiminin yetki alanı ne olacak? Ua otoriteye ne kadar egemenlik devredilecek

Yetkiler:

Ulusların münhasır yetkisi, merkezi yetki, ab’nin katkı yaptığı alanlarda yetki diye üçe ayrıldı.

Parlamento beş yıl görev yapacak. Ülkeler en az dört üyeyle temsil edilecek. 
Artık bir Zirve Başkanı var. 
AB Başkanı, 5 yıllığına görev yapacak iki dönem üstüste seçilebilir. 
Kimi noktalarda nitelikli oy sistemi geliyor. Yüzde 55’i (en az 15 ülke) katılması lazım.
Kimi konularda oybirliği gerekiyor. 

Avrupa Birliği Komisyonu yönetim kurumu. 
AB dışişleri bakanlığı yeni tanımlanmış bir kurum. Ortak dış politika oybirliği gerektiriyor. Üyeler arasında oydaşma olursa, icraatı o yapabilir ve siyasi birliği güçlendirir. 
Üyelikten çekilme hakkı tanınıyor. Üyelik haklarını askıya alma da var. 

İnsan Hakları açısından bakınca:

Çok büyük yenilik yok. Yenilik: eğer anayasa kabul edilirse her ülke ikinci bölümdeki Temel Haklar Şartını kabul etmiş olacak. Haklar genişletilmiyor. 

Tek bir devlet gibi davranması olanağı yok. 
Daha önceki kurucu antlaşmalar zaten bir tür anayasa niteliği taşıyordu. Bunlar geniş biçimde biraraya getirilmiş. 
Sanki şöyle bir hava geliyor: Çok vitesli yaklaşım kabul edilmiş oluyor. Daha önce euroyu kabul edenler vardı, şimdi anayasa kabul edenler etmeyenler var. Bu Türkiyenin işine yarar, üyeliğini kaolaylaştırır. 

Türkiyenin üyeliği:

Engel bir madde yok.
Anayasa tartışmaları ile Türkiyenin üyeliği tartışmaları ne yazık ki birlikte yürüyor. Türkiye yokken hazırlanıyor. Türkiye üye olursa değişmesi gerekiyor çünkü mimari değişecek. 27 üye üzerinden hazırlamışlar. 

Türkiye, olmazsa devam kararında. Önümüze bir hedef koyalım ve bu da Temel Haklar Şartı olsun. Bunun hükümlerinin TC anayasasına monte edilmesi uygun olur. Öncelik bu olmalı. 

Erdem Denk:

Bu ih meselesini AB bağlamından kurtarmaya çalışalım. Parçalanma korkusu işin içine giriyor. Toplum, ih deyince biraz irkiliyor. 

Özgür:

Üye olacakmış gibi düşünmeliyiz. Böyle bir durumda Vakıf ve Dernek gibi kuruluşlar büyük önem kazanacak. 

Madra:

Anayasa, önemli bir dönüşümün belgesidir. Ama Özgür’ün sunuşu bunun böyle olmadığını gösteriyor. 
Aslında Avrupa tarihi hem içte hem dışta vahşetin tarihi. Ama artık birbirleriyle savaşmayacakları anlaşılıyor. Bu büyük bir dönüşüm. 
Diğer yandan, F.Kıyısı gibi durumlarda görüyoruz ki, eski uygulama devam ediyor. Demokrasiler birbiriyle çatışmaz diyorlar ama, zayıfların tepesine binebiliyorlar. Anayasaya bir atıf koyup, tarihimizde çok sömürgecilik yaptık deselerdi, ih kültürüne katkı yapmış olurlardı. Kendilerini de dünya hakları gözünde kuvvetlendirmiş olurlardı. 
Rembrandt, Erasmus, Grotius varken, Hollanda’nın en önemlisi diye bir ırkçıyı seçtiler.

Önen:

Bizim savunmamız ve sarılmamız gereken şey, ih belgeleri. Bunlar büyük acılar sonucu yazılmak zorunda kalmış belgeler. 

Laçiner:

Belki biz de Avrupa’ya dış dinamik katkısı yapabiliriz.

Erdem Denk: (bildiri verdi)

İdeolojik yön:
Düşman kalmayınca kötü oluyor. 

Ekonomik yön:
Biz ürettik, niye sizlerle paylaşalım. 

Yöntem:
Elit projesi aşağıdan tepki görünce, elitler etkileniyor ve bu da Türkiye’ye rastladı.
Toplumları yabancıyı ya asimile etmeye çalışıyor (tektipleştirme), yada gettolaştırıyor
Kullanılan dil sorun yaratacak nitelikte

Ahmet Çakmak:

Tektipleştirmeye karşı çıkıyoruz ama, Avrupalıların kültürlerinin ötekilere kıyasla bir üstünlüğü var. Avrupa eleştirel düşüncesi, ulaşılabilmiş en üst nokta. Bunları kabul edip uygulamak lazım.

Aziz Çelik:

Bu konuda Almanya ile Fransa arasında fark var. Almanya’da çokkültürlü yurttaş kavramı var. Fransa’da yok, ama burada geleneksel olarak yerleşmiş ileri değerler var. Almanya çokkültürlü politika yüzünden entegrasyonu sağlayamadı. 

Özgür:

AB bir refah projesi. AK vasıtasıyla ilkelerini yaymaya çalışıyor. 
Genişlemenin faturasına bir de ekonomik bunalım eklenirse, AB’deki gürültü artacaktır. 

Aziz Çelik: (Kristal-İş; bildiri verdi: Avrupa Sosyal Politikasının Gelişimi)

“Böyle bir politika var mı” tartışması var. Bu alan, Türkiye’nin uyum sürecinde en aykırı kaldığı alan. 
	Türkiye’nin bu konuda Avrupa’dan ileri olduğu fikri var. Ben bunun karşısındayım. 
Avrupa sosyal geleneği, ABD’den ayrılır. Sınıf çatışmalarını çözmedi, ama bu gerilimleri piyasanın başına buyruk düzenlemelerine bırakmadı. 
	Bir yandan refah devleti terk edilirken, AB düzeyinde sosyal politika önlemleri alınmaya başlandı. 
	2001 Ulusal Programında sosyal politika uyumu teknik düzeye indirgenmiş durumda. Pederşahi bir yaklaşım var. Tarihsel olarak, bireysel işçi hakları tanınmıştır, kolektif haklarda ters yaklaşım söz konusudur. AB konusunda da bu var. Ör. İşçi sağlığı ve güvenliği konusunda uyum sağlanmıştır. Kolektifler içinde, bir tek, serbest bölgeler içindeki işçilere grev hakkı tanındı, o kadar. Türükiye’nin rekabet gücüne halel getirecek hiçbir şey istenmiyor. Aynen, “Türkiye’nin bölünmez bütünlüğüne dokunacak” siyasal hakların istenmemesi gibi. 
	Sosyal politikanın ulusal veya ulusalüstü biçimde düzenlenmesi tartışması var. 
Adalet Divanı, sosyal düzenlemelerin rekabet hukukunun altında olmadığına karar verdi. Kıta Avrupasında sosyal devlet, liberal saldırılara rağmen ayakta durmaya devam ediyor. İngiltere’de durum farklı. Bu nedenle, AB, Türkiye’deki duruma katkıda bulunabilir. 

Ahmet Çakmak: (bildiri verdi)

Genel Marksist şema üretim araçlarına sahip olan-olmayan biçimindedir. Ben Çıkar Grupları kavramını alacağım. 
	Sınıf çıkarı, o sırada o grupların menfaatleri neyse odur ve onlar bunu nasıl algılıyorlarsa odur.
	Sınıflara menfaatleri öğretilebilir mi? Bunları konuşmanın temeline almamaya çalışacağım. 
	Bugün sınıf bilinci perspektifi yok. Sebepleri: Üretim karmaşıklaştı. İçerik doldurma konusundaki sorunlar. Nesiller vs. arasında kaynak aktarımı sorunu
	Yoksullaştıkları ölçüde sınıflar çözülürler. Gelir düzeyleri yükselmeye başlayınca, militanlaşırlar. Bir de pozisyonlarından aşağı düşünce. 
	İşsizlik azaldıkça refah kuvvetleniyor, çoğaldıkça da geriliyor. Ücretler, issizlik azaldığı için artar, yoksa işgücü verimliliği arttığı için artmaz. Verimlilik üstünde ücret veremezsin ama, bunun dışında bu böyledir. 
	Avrupa işçi sınıfı kendi çıkarları dışında ayağa kalkmıyor. Neoliberal modele alternatif bir önerisi yok. 
	AB’in dünya gelirindeki payını sosyal tedbirlere rağmen koruyabilmesi için, verimliliğin teknoloji tarafından yükseltilmesi lazım. Ama işçi sınıfının bu taraklarda hiç bezi yok. 
	Bu açıdan Türkiye’nin adaylığına bakalım.
	Türkiye’de işçilerin MHPlileşme eğiliminden söz ediliyor. İnsanların ab’ye ne kadar istedikleri belli değil. “Faydalıdır” diyorlar ama, bu yeterli değil. 
	 
Laçiner:

Avrupa bir sentez olacak. Biz oraya ne götürebiliriz. Onun sorunlarıyla da ortak olacaksınız. Ne gibi katkılarda bulunabiliriz. Genel olarak unuttuğumuz bir katkı yapabiliriz: Kültürlerin tartışılması. Bunu katkı olarak sunabiliriz. Elitler Türkiye’yi istiyor, alta inmeye başlayınca itirazlar başlıyor. Başkaları girmek istediğinde ve zamanla bu tepki artacak. Avrupa’nın ihtiyacı, yeni bir insan ve toplum perspektifi. 

Madra:

Küresel ısınma ve DTÖ kongresi gibi durumlarda dünyada büyük tepki var. Teroristlerin nükleer tehditleri de mümkün. Başka bir dünya mümkün diyenlerin İnsan Hakları Kültürü diye nitelenebilecek bir girişimi var. 
	AB açısından düşünecek olursak. AB, bizdeki ih açısından önemli bir dış dinamik oluşturdu. Ayrıca, anayasalarına “sosyal piyasa” terimini de koydurdular. 
	Türkiye’de dış dinamik daha önemli, ama iç dinamiği de harekete geçirdi. Biz “Kürt” diyemezdik. Hollandalılar bir irkçıyı en önemli Hollandalı seçerken, Türkiye de bu durumda. 

Ayhan Bilgen: (söylediklerini tam ve çok iyi not edemedim, yanlış şeyler yazmış olabilirim; kontrol edilmeli)

AB Türkiye için itici güç. 
Türkiye’de İslam adına Batı’yı toptan reddedenler var. AB de bundan nasibini alıyor. Ama bir de büyük-küçük şeytan sıralaması var. Bunlar bir yol ayrımına doğru itiliyorlar. Ben bunlar hakkında birkaç açıdan bir değerlendirme yapacağım:

1) Milliyetçi karşı çıkış: Ör. Özbekistan. Bunlar anayasalarına birtakım şeyler yazacaklar. Ama bu, bir reformun ateşleyicisi olmayacak bir seviyede tutulacak. 
2) ABD’nin pozisyonu: Avantajı: dış düşman korkusu, değişimi ateşleyebilecek düzeyde değil. Dezavantajı: Vaat ettiği değerleri, işgal politikasıyla çürütüyor. Kendi partnerlerini de (S.Arabistan, Mısır) tüketiyor. Kendisi din sorunu yaşamadığı için, Türkiye’deki islamcıların yaşadığı sıkıntıları AB raporlarından daha gerçekçi biçimde ifade edebiliyor. 
3) Yeşillerin yaklaşımı: Çokkültürlü Avrupa istiyorlar, ama dine karşı soğuk duruyorlar. İsveç, mültecileri geri göndermeye başladı. AB de bir yol ayrımına doğru gidiyor. 

Hüseyin Demirton: (İHD)

AB bir emperyalist kuruluştur. Ama ona cepheden karşı çıkmak gerekmiyor. İç çelişkilerini kullanarak oyununu bozmak mümkündür. 

Aziz Çelik:

AB Sosyal politikasının Türkiye’ye yansıması için, Türkiye’de bunu takip edecek sosyal güçler lazım. 
AB’de, İngiltere dışında, sosyal devlet ayakta. Çünkü sosyal güçler ayakta. Berlusconi üç yıldır hakları azaltmak istiyor, beceremiyor. 
 	
Feray:

Sosyal transferler konusunda AB’den hiç ses çıkmıyor, bu konuda hiçbir fon girişi yok, yakın gelecekte de olmayacak. Berlusconi uğraşa uğraşa başarılı olabilir. 	 
	AB düzeyinde bir sosyal politika yok. 

Hasan Coşar:

AB emperyalisttir. Türkiye’ye ilgisi bu açıdan. 
 
B. Oran: 

a) TPAO Ortaasya’da petrol arıyor, b) Sabancı Arjantin’e yatırım yapıyor, c) Anadolu Kaplanları Romanya’ya anahtar teslimi fırın satıyor, d) fazla nüfus aktaracak yer arıyoruz. 
Bu dört durum, emperyalizmin iyi bilinen motorları. Şimdi: Türkiye emperyalist mi? Emperyalizm, bu temel ekonomik çıkarların askerî işgalle gerçekleştirilmek istenmesiyle oluşur. Askerî işgal olmadan emperyalizm olmaz. Olsa olsa, ekspansiyonizm olur. 
Eğer emperyalizm, saldırganlık ile tanımlanırsa, kullanılamayacak kadar geniş bir kavram oluşturur. 
Ayrıca, AB’nin askerî harcamalarının çok artırıldığı söylendi. Burada çok dikkatli olalım: AB’nin askerî bir boyut oluşturması Türkiye için çok iyi bir şeydir. Çünkü ancak bu boyutu oluşturursa ABD emperyalizmine karşı  challenger durumuna gelebilir. Ancak bu durumda denge sağlanabilir. Unutmayalım: Stratejik Orta Boy Devletlerin tek nefes alacağı ortam, denge ortamıdır; sabahleyin anlattım. Kalıplar kullanıp konuşursak, kullandığımız terimin içini boş bırakırsak, kendimize çok zarar veririz. 
	Ayrıca, şuna da çok dikkat edelim: İnsan hakları söylemini engellemek isteyenler, diyecek şey bulamayınca, şunu demeye başladılar: “Halkımız ekonomik sıkıntı içinde eziliyor. Siz buna değinmiyorsunuz, insan hakları diye tutturdunuz. Asıl insan hakları bunlar!”. Bu kötü niyetle söylenen sözleri, kimi dostlar iyi niyetle tekrarlamaya başladı. Bu, yeni başlayan çok büyük tehlikedir; çok dikkatli olmak lazım.